Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

7 χρόνια Σοφούλα (και όχι φαγούρα!)




     Στην αρχή γνωριστήκαμε κάπως έτσι. Είχα την "φωτογραφία" σου στο πορτοφόλι μου και οι φίλοι (νόμιζαν ότι) με κορόϊδευαν, λέγοντάς με "χαζομπαμπά"! "Είμαι και φαίνομαι", απαντούσα...

 
Σοφουλίτσα δύο μηνών!

       
       Μετά μου ήρθες έτσι και έπαθα την πλάκα μου...



    
      Μετά άρχισες να μεγαλώνεις και να με κάνεις να γελάω όλη την ώρα...

 
20 μηνών


     ...και να μοιάζεις όσο πάει ακόμη περισσότερο στη μαμάκα σου, κι αυτό με τρέλαινε ακόμη περισσότερο. 


  
      Μετά όμως σου ήρθε ο μικρούλης που βρίσκονταν στην κοιλιά της μαμάς...

  
      

















    ...και λίγο στρστράβωσες λίγο (όχι στην αρχή, μετά που σου πείραζε τα παιχνίδια και σου χωνόταν!).




      Μετά πήγες σχολείο και τρελαινόμουν να σε βλέπω σαν μικρό υπέροχο ανθρωπάκι.




     Και τώρα πια, ολοκληρο κοριτσάκι, με αφήνεις άφωνο σχεδόν κάθε μέρα. Αλήθεια σου λέω, είσαι καταπληκτικό πλάσμα. Και ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!
   
        ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ!
Και οι γραμμές τραβάνε μπροστά    

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Αυτό μου λέει κι η θεία Μελίνα!


       Σε φωνάζω που λες προχθές, μεγάλε, για "να με κάνεις μια αγκαλίτσα". Και φυσικά, έτρεξες αμέσως.
     
      Σε κάνω λοιπόν αγκαλίτσα και όπως σε σφίγγω, σου λέω: "Πόσο ωραία αγκαλιά κάνεις, αγάπη μου"! Και 'συ: "Αυτό μου λέει κι η θεία Μελίνα"!
     
     Το έχεις καταλάβει, ρε μαφιόζε, ότι μας λιώνεις που είσαι αγκαλίτσας και μας χειρίζεσαι μια χαρά!!! 

     Σου εύχομαι να στο λένε και όταν μεγαλώσεις, όποια/όποιος/όποιοι θέλεις, γιατί είναι πολύ σημαντικό να δίνεις και να παίρνεις ζεστασιά στη ζωή σου, φίλε! Το πιο σημαντικό απ' όλα, κι ας τους άλλους να λένε! Δεν έχει σημασία πως, γιατί και με ποιον βρίσκεσαι, η καρδιά σου είναι δική σου και μόνο εσένα πρέπει να απασχολεί το πως και με ποιο τρόπο θα την ζεστάνεις.
    Μάλλον σου φαίνονται λίγο ακαταλαβίστικα όλα αυτά, όταν θα μεγαλώσεις λίγο θα καταλάβεις, να ξέρεις όμως ότι σε λατρεύω όπως και ό,τι κι αν επιλέξεις να ερωτευτείς στη ζωή σου, αρκεί να είσαι εσύ ευτυχισμένος και ολοκληρωμένος.
    Όλα τα άλλα, άστα να πάνε, είναι μόνο για μικρούς ανθρώπους, ανέραστους. Κι αυτοί, δεν ξέρουν ούτε να αγαπάνε, ούτε να αναγνωρίζουν και να αποδέχονται την αγάπη. Για την πραγματική μιλάω, όχι της τηλεόρασης...  




       Αυτά τα "γρήγορα", μετά από καιρό, αλλά έπρεπε να στα πω... Βλέπεις, έχω "μαλώσει" με αρκετούς για τα θέματα αυτά και ήθελα να τα ξέρεις προκαταβολικά.


Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Αυτόγραφο παρακαλώ...





     
    Έβλεπες προχθές "Winx". Mεγάλωσες, βλέπεις, και θες "κοριτσίστικα" και όχι "ουδέτερα" πράγματα. Κάποια στιγμή λοιπόν άκουσα να λέει ένας και καλά τυπάς σε μία πιτσιρίκα "να θυμάσαι ότι είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής σου"!

     Αυτό ακριβώς λατρεία μου. Μάλλον σου γκρινιάζω πολύ και ζητάω πολλά από σένα και γι' αυτό δεν το πιστεύεις τώρα που το διαβάζεις.
     Η αλήθεια είναι ότι στο είπα αργά χθες το βράδυ, όταν σε πήγα στο κρεβατάκι σου. Η αλήθεια είναι επίσης ότι πρέπει να στο λέω πολύ πολύ συχνότερα, γιατί η αλήθεια είναι ότι

ΕΙΜΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΣΟΥ!  
    
     Είσαι εκπληκτικός χαρακτήρας, έχεις πραγματική ωριμότητα, αλλά, κυρίως, έχεις ολοζώντανη, βαθιά και αληθινή ανθρωπιά, αβίαστη, ανεπιτήδευτη. Και γι' αυτό σε λατρεύω περισσότερο απ' όλα. Μπορεί να γίνεις ό,τι θες εσύ όταν μεγαλώσεις, είμαι σίγουρος ότι θα το κάνεις με τη ψυχή σου και με όλες σου τις δυνάμεις (γιατί από τσαγανό έχουμε περίσσιο!), αλλά το σημαντικότερο είναι ότι είμαι σίγουρος ότι θα το κάνεις με ανθρωπιά. Και αυτό, λατρεία μου, είναι το πιο σημαντικό στη ζωή σου, μην αφήσεις να σε πείσουν για το αντίθετο.
     Και είμαι σίγουρος επίσης ότι δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω τί εννοώ με αυτό. Πάντοτε όμως να αναζητώ αυτόγραφο από σένα...








Σ' αφήνω με ένα κομμάτι από τον Αλκίνοο, που πλέον αγαπήσατε κι εσείς μαζί μας. Νομίζω ότι σου ταιριάζει τέλεια.

    

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Γειά μας!

         Κι έτσι ξαφνικά, μετά από ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο στο Νυμφαίο με φίλους, Δευτέρα πρωί, χάσατε και τον δεύτερο παππού σας.
 
         Μας ξύπνησε η ταραγμένη φωνή της γιαγιάς στο κινητό στις 06:30: "Ελεωνόρα, ο μπαμπάς δεν είναι καλά...". Δεν πρόλαβε ούτε η μαμάκα σας να φτάσει... Ήταν πολύ ωραίος ο παππούς σας, κιμπάρης και μάγκας. Και είναι πολύ αστείο όταν το βλέπω, αλλά και η κόρη του έχει πάρει πολλά απ' αυτόν.

      Κι έτσι ξαφνικά λοιπόν, μετά από ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο στο Νυμφαίο με φίλους, Δευτέρα πρωί, χάσατε και τον παππού το Γιώργο. Ρωτήσαμε παιδοψυχολόγο αν πρέπει να σας ενημερώσουμε και με ποιο τρόπο, αν πρέπει να έρθετε στην εκκλησία και στα μνήματα.
       Είμαστε λοιπόν στο δωμάτιο του παππού και της γιαγιάς (όπου σας είχαμε κλείσει και παίζατε, ενώ έξω γίνονταν "διαδικασίες") και διστάζουμε να σας το ανακοινώσουμε, δεν ξέρουμε τί θα συναντήσουμε. Εσύ λοιπόν Σοφουλίτσα (που πολύ φοβάμαι, λατρεία μου, ότι κρύβεις βαθιά μέσα σου πολλά περισσότερα από όσα δείχνεις), είπες ένα "Ωωωωχ, και τώρα δεν θα έχω κανένα παππού;!!!", λες και είναι προαπαιτούμενο για την συνέχιση της ζωής σου... Και έπεσες στην αγκαλιά της μαμάς. Την επόμενη η δασκάλα σου (που το είχε μάθει από εμάς) μου είπε μπροστά σου "η Σοφία σήμερα μοιράστηκε ένα περιστατικό που πολύ τη στεναχώρησε".
 
      Το καλύτερο όμως το είπες εσύ ρε φίλε και δεν σου το 'χα, μη σου πω ψέμματα: "Και τώρα δηλαδή η γιαγιά θα μείνει μόνη της;"...
         Με την μαμά σας δαγκωθήκαμε, χαμογελάσαμε και σου είπαμε να το πεις και στη γιαγιά, θα της άρεσε. Και της το είπες. Και σε φίλησε "Έχω εσένα", νομίζω σου είπε.. Και η μαμάκα σας, που δε φημίζεται και για την δυσκολία της να κλαίει, έφυγε στη τουαλέτα.

      Φιλαράκο, έχεις αρχίσει και με εντυπωσιάζεις με τον τρόπο που σκέφτεσαι και κυρίως με τον τρόπο που νιώθεις. Δεν τα ξέρω καλά αυτά, αλλά κάτι μου λέει ότι γίνεσαι πολύ ώριμος συναισθηματικά, έχεις αυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη και τελευταία μας αφήνεις άφωνους με διάφορες ανάλογες σκέψεις. Και δεν θα σου πω ψέμματα, πολύ μ' αρέσει. 
         Ξέρω ότι είναι επικίνδυνο για τον σκατο-κόσμο που σας έχουμε φτιάξει, να πορευτείς (ή έτσι θέλω να ελπίζω) με ενσυναίσθηση, αλλά μ' αρέσει. Και νομίζω ότι θα βρεις τον δρόμο σου, μη τους ακούσεις όσους θα σου πουν για σκληρούς και μετρημένους συναισθηματικά: ο τελευταίος που θα σας πει να κρατάτε κάτι από τον εαυτό σας και να μη δίνετε το 100% στις σχέσεις σας, είμαι εγώ. 
         Καλύτερα να τσαλακωθείς δέκα φορές και να βρεις έστω και ένα τέλειο (ένα 100%) δέσιμο, παρά να έχεις χαλαρά δεσίματα και να μένεις ατσαλάκωτος. Δεν είναι κακό να τσαλακώνεσαι κάποιες φορές, να πληγώνεσαι και να κλαις, έτσι γίνεται με τους κανονικούς ανθρώπους. Κι ας στεναχωριέται ο μπαμπάς και η μαμά σας που θα κλείνεστε στο δωμάτιο για να κλαίτε. Έτσι γίνεται. Δε σημαίνει ότι θα το επιδικώκεις, αλλά εάν έρθει, ας είναι. Η επόμενη φορά θα είναι καλύτερη, πιο αληθινός ο άνθρωπος που θα συναντήσετε και με τη διαδικασία αυτή ίσως κι εσείς να μαθαίνετε τα λάθη σας. Ή τουλάχιστον, έτσι πρέπει, έτσι ωριμάζουμε.

         Μη βλέπετε που η μαμάκα βρήκε νωρίς και με μεγάλη ευκολία τον τέλειο άντρα και δεν χρειάστηκε να τσαλακωθεί πολύ...!! Ήταν τυχερή, αυτό λένε όλοι οι φίλοι μας (η αλήθεια είναι ότι συνήθως με βρίζουν)!







 
  
  


  
  

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Κι όμως...

 
Καιρό έχω να σας γράψω λατρρείες μου και στο μεταξύ έχουν συμβεί κοσμογονικά περιστατικά!
Καταρχήν περάσαμε ένα τέλειο καλοκαίρι, δέκα περίπου μέρες στο Παλιό ξεσαλώσαμε: βουτιές σαν τρελοί, επίθεση στη θάλασσα λες και έχετε γεννηθεί με λέπια και πολλοί γονείς και (κυρίως) γιαγιάδες να μας αγριοκοιτάζουν και πάλι, όποτε σας πετάω με τα χέρια μου και εκτοξεύεστε 3-4 μέτρα πιο πέρα!
Νομίζω ότι έχετε συνδέσει τόσο πολύ το καλοκαίρι με εποχή δικής μου χαλαρότητας και τρελό παιχνίδι, που με κάνει να εκνευρίζομαι γιατί καταλαβαίνω πόσο πολύ σας λείπω μέσα στη χρονιά. 
Έκανες λοιπόν το αμίμητο Σοφουλίτσα μου: ένα Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού είμασταν με την γιαγιά και τον παππού στην Καλλικράτεια και το σχέδιο ήταν την Κυριακή το απόγευμα να επιστρέψω Θεσσαλονίκη για να πάω γραφείο την επόμενη (μη χάσω!).
Είμαστε λοιπόν σε έναν υπάιθριο παιδότοπο όλοι μαζί και μετά εσείς με τη μαμά μπαίνεται σοτ αυτοκίνητο του παππού και εγώ στο δικό μας και φεύγω. Είμαι στο δρόμο, λίγο πριν φτάσω σπίτι και με παίρνει η μαμά: 
- Η Σοφουλίτσα μόλις απομακρυνθήκαμε άρχισε να κλαίει με λυγμούς γιατί έφυγες! Κάναμε αμάν για να τη συνεφέρουμε.
- Η Σοφία; Για μένα; 
Σοκ...
Την επόμενη μέρα το πρωί ξεκίνησα για πίσω... Η Σοφουλίτσα μου με ήθελε. Και μεις "στα κορίτσια μας" (που λέει και ο Γιώργος) δεν χαλάμε χατίρι!


Υ.Γ.: Τα υπόλοιπα του καλοκαιριού θα σας τα πω σε επόμενο γράμμα (ελπίζω όχι μετά παό 10 μήνες), τώρα να γράψω και τίποτα χαζό εδώ στο γραφείο που ξενυχτάω..



Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Για την αποτρίχωση, ρε γαμώτο!




      Δε με λες και υποδειγματικό στην τήρηση αυτού του ημερολογίου!
   Αλλά, βλέπετε, εσεί δεν θα καταλάβετε ότι κάθε χρόνο σχεδόν, τέτοια εποχή, κάνω αποχή από το γράψιμο στο ημερολόγιο, γιατί ασχολούμαι με πιο πεζά κείμενα. Εσείς θα τα διαβάζετε ανεξαρτήτως χρόνου, αν ποτέ τα διαβάσετε...

   Αν λοιπόν τα διαβάσετε ποτέ, να ξέρετε ότι ο μπαμπάς σας σας λάτρευε με όλη του ψυχή, ότι έκανε σαν παλαβός για σας και ξενυχτούσε για πάρτη σας. Και ήταν πολύ υπναράς σαν άνθρωπος!

   Είμαι λοιπόν σπίτι τέτοια ώρα (είναι καλοκαίρι και είμαι πιο χαλαρός...), ακούω Gallaher, πίνω μπύρες, εσείς κοιμάστε μέσα και η μαμάκα είναι έξω με τις φίλες της. Έτσι μου ήρθε στο μυαλό η περσινή μας φάση με τα "καρδιοχτυπήματα" του μπαμπάκα: και τότε θυμάμαι ότι έμεινα εκείνο το βράδυ στο σαλόνι και σκεφτόμουν τη μαμάκα σας και εσάς, αν κάτι πήγαινε στραβά...

   Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πέρυσι κάποια στιγμή είχε έρθει σε επαφή μαζί μου μια ασφαλίστρια για να κάνω ασφάλεια ζωής. Αν και ο μπαμπάς τα ξέρει πολύ καλά αυτά τα "ιδρύματα", μ' αυτά μαλώνει κάθε μέρα, είπε να κάνει την υπέρβαση και να ασφαλιστεί για να σας προσφέρει κάτι καλύτερο, αν έφευγε από αυτόν τον μάταιο κόσμο. Και επειδή ξέρει πολύ καλά ότι τα ιδρύματα αυτά λίγο θέλουν για να κρίνουν αναληθή την αίτησή σου για ασφάλιση, αν τους αποκρύψεις κάτι, της τα είπα όλα της τύπισσας! Και αυτή -φυσικά- τρόμαξε με το οικογενειακό ιατρικό ιστορικό του μπαμπάκα! Και καρδιοπαθή μπαμπά (ο παππούς σας) και όγκους από μαμά και μπαμπά και συνεχή νοσοκομεία και αγχώδες επάγγελμα (σαν τα σκυλιά φεύγουμε...), ε, δεν είμαι και ο ιδανικός υποψήφιος προς ασφάλιση.

    Μετά από δύο ημέρες μου είπε ότι η "εταιρία" (σαν την CIA) θέλει να μου κάνει (δωρεάν) ένα πλήρη ιατρικό έλεγχο πριν με ασφαλίσει (τρόμος λέμε!!). Ok. Τον έκανα λοιπόν (και καρδιογράφημα και αιματολογικές και τεστ κοπώσεως) και βγήκα νικητής σε όλα! Μόνο που ο καρδιολόγος τους (που και αυτός τρόμαξε με το οικογενειακό μου ιστορικό) βρήκε ότι το τεστ κοπώσεως, που το έβγαλα χαλαρά (μεγάλος μαραθωνοδρόμος ο μπαμπάς, μέχρι και διακόσια μέτρα κάνει χωρίς το scooter καθημερινά!), είχε κάποια προβλήματα...
    Για να με ασφαλίσουν λέει, πρέπει να κάνω ή thalio ή αναίμακτη στεφανιογραφία (ωραία πράγματα!). Το καλό με όλα αυτά ήταν ότι μπαμπάς τα ήξερε από τον παππού, όπως επίσης ήξερε ότι κάποια στιγμή θα τα αντιμετώπιζε και ο ίδιος. Βλέπετε, όλα τα άλλα, τα "καλά", τα πήρα από τον παππού, αυτό θα μου ξέφευγε...! Απλώς, πίστευα ότι θα έρχονταν λίγο πιο αργά, να εκεί προς τα σαράντα πέντε, όπως και στον παππού. Ε, είπα, ήρθαν λίγο πιο νωρίς σε μένα, βελτιωμένη έκδοση γαρ!
     Μιλάω με μάγισσες, χαρτορίχτρες και καρδιολόγους και μου λένε ότι το καλύτερο είναι ένα Thalio (σε ποτίζουν ραδιενέργεια και σε σκανάρουν). Το κάνω, μαζί με εξετάσεις αίματος, και περιμένω αποτελέσματα. 
     Στο μεταξύ, με τη μαμάκα έχουμε κανονίσει να φύγουμε σε ένα ξεχασμένο νησί στην άκρη του πουθενά και φυσικά της έχω πει ότι αυτά τα κάνω για προληπτικούς λόγους. Νομίζω ότι κι εγώ δεν πίστευα ότι θα υπήρχε πρόβλημα, οι καρδιολόγοι μου έλεγαν ότι μάλλον οι γιατροί της εταιρίας αντέδρασαν υπερβολικά λόγω του ιστορικού μου. Παίρνω λοιπόν τα αποτελέσματα των αιματολογικών και τα βλέπω όλα τέλεια. "Σας έσκισα", σκέφτηκα. Παίρνω και τα αποτελέσμα του thalio. Σουπρίζζζζζζ: στένωση στον εμπρόσθιο κατιόντα κλάδο, με άγνωστο ποσοστό στένωσης!

     Δε λέω τίποτα στη μαμά σας, την μεθεπόμενη θα φεύγαμε για διακοπές οι δυό μας και δεν ήθελα να της τις χαλάσω. Δεν της λέω ποτέ ψέμματα, εκτός αν είναι να της κάνω κάποια έκπληξη. Και σκέφτηκα ότι κι αυτή έκπληξη θα ήταν! 
    Για να μη σας τα πολυλογώ, πήγαμε στο ξεχασμένο νησάκι μας, περάσαμε υπέροχα και γυρίσαμε. Το τί πέρασα που της το έκρυβα, δεν λέγεται. Αν θυμάμαι καλά ήταν Παρασκευή, τέλη Ιουλίου. Πήγα στην καρδιολόγο μου, μου είπε ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, για να δούμε πόση είναι η στένωση, είναι να κάνουμε μια στεφανιογραφία, κανονική (όχι αναίμακτη). Αυτό σημαίνει κάτι σαν χειρουργείο, αλλά να μη σας πρήζω με λεπτομέρειες. Επειδή όμως ήταν τέλη Ιουλίου και τον Αύγουστο νεκρώνουν όλα, έπρεπε να αποφασίσω να την κάνω δύο μέρες μετά (νομίζω ότι ήταν Παρασκευή και έπρεπε να μπω Δευτέρα). Δεν είχε έρθει και το τέλος του κόσμου (είπαμε, ο μπαμπάς τα περιμένει αυτά), αλλά έλα μου ντε που η μαμάκα δεν ήξερε τίποτα!

    Επιστρέφω σπίτι το μεσημέρι. Της λέω στο σαλόνι "έλα λίγο, θέλω να συζητήσουμε κάτι". "Ωχ" μου λέει. Βλέπετε, μετά από τόόόόσα χρόνια μαζί, τέτοιος πρόλογος ήταν ύποπτος. 
     Η αλήθεια είναι ότι το πήρε πολύ καλά, πολύ καλύτερα από ότι πίστευα. Και έτσι, την επόμενη μπήκα για στεφανιογραφία. Ψέμματα, Δευτέρα ήταν και μπήκα Τρίτη 31 Ιουλίου! Μπαμ-μπαμ. Τι Σαββατοκύριακα και χαζά! Το βράδι, αφού κοιμήθηκε και η μαμάκα σας, καθόμουν στο σαλόνι όπως τώρα, όχι όμως στον υπολογιστή, στον καναπέ. Και σκεφτόμουν...
   
    Το αποτέλεσμα της επομένης; Ξύρισαν τον μπαμπά σε μπούτι και χέρι (τελικά από το χέρι πέρασαν τα "μπουριά" για να δουν μέσα μου τί γίνεται) και στο τέλος το πόρισμα ήταν ότι η μαμά σας δεν θα γίνει χήρα τόσο εύκολα. Το thalio είχε κάνει λάθος!!! Οι αρτηρίες μου ήταν μια χαρά (έχω και πιστοποιητικό γιατρού γι' αυτό)! Και είχα αποκτήσει και ποδαράκι σαν κώλο μωρού, έφυγε όλη η γουρουνότριχα! Το καλύτερο το είπε ένας φίλος με sms την επόμενη-μεθεπόμενη που το ανακοίνωσα εκ των υστέρων: "κάλλιο στεφανιογραφία, παρά κωλονοσκόπηση"!!!
      Το ίδιο βράδι αργά επέστρεψα σπίτι από την κλινική, αγόρασα κοντοσούβλια και μπύρες (για να βουλώσω τις καθαρές αρτηρίες μου) και το γιόρτασα με τη μαμάκα! Εσείς κοιμόσασταν ήσυχα, όπως τώρα...




   Να μη σας πω ψέμματα: φοβήθηκα εκείνο το βράδι, πριν την στεφανιογραφία. Όχι για την ζωή μου, για εσάς και τη μαμά σας...