Σήμερα είναι μια ωραία μέρα, από αυτές που ξυπνάς με μια γλύκα και δεν θες να τελειώσουν.
Ξυπνήσατε, Γιώργο μου, το πρωί -ευτυχώς όχι ξημερώματα- και η αδερούλα σου, από το διπλανό κρεβατάκι, σου ψυθίριζε!!! Ήταν τόσο όμορφο να σε ακούμε Σοφουλίτσα με την μαμάκα από το δωμάτιό μας. Φυσικά, μετά σκαρφάλωσες από το δικό σου στο κρεβατάκι του Γιώργου για να κάνετε αγκαλίτσες. Βλέπετε το δωμάτιό σας δεν είναι τεράστιο και αναγκαστικά τα δύο κρεβατάκια σας είναι ενωμένα σε σχήμα Γ. Έτσι το κατσικάκι μπορεί και σκαρφαλώνει στο δικό σου Γιώργο μου. Σε λίγο φαντάζομαι και 'συ το ίδιο θα κάνεις. Παίξατε λίγο στο κρεβάτι και όταν ακούσατε ότι η μαμά ήταν ξύπνια: "ΜΑΜΑΑΑΑΑ", ακούστηκε η Σοφουλίτσα. Ήταν ένα από αυτά τα υπέροχα πρωινά ξυπνήματα!
Μετά, αφού μαμά πήγε για μάθημα, μείναμε μαζί, όπως κάθε Σάββατο πρωί. Παίξαμε και διαβάσαμε, εσύ μικρέ νομίζω ότι αρχίζεις και κολλάς την "ασθένεια" της Σοφίας με το διάβασμα. Και φυσικά δεν αφήνεις κανέναν να γυρίζει τις σελίδες, πρέπει να τις γυρίζεις εσύ (πηδώντας δυο-τρεις)!
Το καλύτερο μικρέ μου το άφησες για μετά: είμασταν στην κουζίνα, σε είχα πάνω στον πάγκο και σας καθάριζα φρουτάκι. Φυσικά, γκρίνιαζες και ήθελες ένα κομμάτι, οπότε σου το δίνω και μου έκανες "ευχαριστώ", χτυπώντας με το χεράκι σου το στήθος σου!!! Σου το έχει μάθει η μαμάκα και ήταν υπέροχο αγοράκι μου! Και μετά, κάθε φορά που σου έδινα κομμάτι φρούτο, μου έκανες "ευχαριστώ"...
Αυτή η σκηνή μου θύμισε το τραγούδι του Αλκίνοου και θυμήθηκα μια ωραία διπλή ηχογράφηση που έχω βρει με τον Φοίβο
Σας λατρεύω (και δεν εννοώ τον Αλκίνοο και τον Φοίβο!)
είχα τρομάξει την τελευταία περίοδο. Λίγο ο φόβος μου για τα νεύρα μου και τον απότομο τρόπο μου κάποιες φορές, λίγο το γεγονός ότι ό,τι και να έκανες τελευταία ήθελες να το κάνεις "με την μαμά", νόμιζα ότι σε "χάνω", κουκλίτσα μου.
Έτσι εξηγείται και το τελευταίο γράμμα μου, μέσα στην μαυρίλα. Και φυσικά, από τότε, ούτε να σας γράψω μπορούσα.
Αλλά προσπάθησα στο μεταξύ. Στην αρχή ανεπιτυχώς βέβαια. Αλλά μετά θμήθηκα τον παλιό "καλό" μπαμπάκα (λέμε τώρα...!), χαλάρωσα και άρχισα να διασκεδάζω με τα καμώματά σου. Η αλήθεια είναι ότι σ' αυτήν την φάση κάνεις όόόό,τι μπορείς για να μας εκνευρίσεις με την μαμάκα (η οποία, όπως θα έχεις διαπιστώσει, είναι πολύ πράος άνθρωπος), αλλά σίγουρα, αν είμαι πιο χαλαρός (σα να πίνω ηρεμιστικά χάπια κάθε μέρα!), βγάζεις μικρότερη αντίδραση και είμαστε όλοι ευτυχισμενοι. Είμα σίγουρος ότι είναι φάση και θα περάσει.
Σήμερα όμως ήταν η καλύτερή μου! Γενικά νομίζω ότι οι ημέρες απεργίας με πάνε!
Η μαμά απεργούσε, αλλά είχε χωθεί για να πάει την θεία Γεωργία στο αεροδρόμιο (σιγά που θα πετούσε σήμερα!), οπότε έπρεπε να σε πάρω εγώ από τον παιδικό. Και επειδή και ο παιδικός υπολειτουργούσε, έπρεπε να σε πάρω νωρίς-νωρίς, στις 13:30. Έτσι, πήρα το κουκλάκι μου και περάσαμε μία ημέρα μαζί, μέχρι το απόγευμα στις 19:00 που επέστρεψε η μαμά.
Και αφού κάναμε μια βολτίτσα, έφαγα και βλέπαμε "ζωάκια" (animal planet), είχα και μία φαεινή ιδέα (λες και δεν σε είχα κακομάθει αρκετά μέχρι εκείνη την ώρα!): να κοιμηθούμε αγκαλίτσα το μεσημέρι, στο κρεβάτι μας! Σε ρώτησα αν θέλεις και δεν ήξερα τι θα μου απαντούσες. Δεν έχει ξαναγίνει και δεν έχεις συνηθίσει να κοιμάσαι μαζί μας, οπότε δεν απέκλεια να μου έλεγες απλώς όχι!
Η αλήθεια είναι ότι για το θέμα αυτό είμαστε με την μαμά κάθετοι: από την πρώτη ημέρα κοιμάστε και τα δύο στο κραβατάκι σας, στο δωμάτιό σας. Το δωμάτιό μας είναι για μένα και την μαμά, εσείς μπορείτε αν θέλετε να χοροπηδάτε πάνω στο στρώμα μας και να παίζουμε "παιδότοπο" σ' αυτό, αλλά μέχρι εκεί.
Ξέρω ότι υπάρχουν δύο απόψεις γονιών στο θέμα αυτό: κάποιοι κοιμούνται με τα παιδιά τους μαζί και λένε ότι δεν δημιουργεί πρόβλημα στο ζευγάρι και άλλοι θεωρούν ότι δεν πρέπει. Παλιότερα ήμουν πολύ πιο κάθετος στο θέμα, το θεωρούσα πραγματική καταστροφή για το ζευγάρι, τεράστια βλακεία των γονιών και η αλήθεια είναι ότι είχα και παραδείγματα. Πλέον ξέρω ότι, όπως σε όλα τα θέματα, ο καθένας παλεύει με ό,τι θεωρεί σωστό, δεν νομίζω ότι υπάρχει μαύρο - άσπρο στην ανατροφή σας.
Ένα είναι δεδομένο: ότι τρελαίνομαι και μόνο στην σκέψη να κοιμηθώ μαζί σας αγκαλίτσα, αλλά κάνω πίσω γιατί φοβάμαι την συνέχεια. Φοβάμαι μην σας γίνει συνήθεια και πάμε αγκαζέ μέχρι το Πανεπιστήμιο ή τον στρατό του Γιώργου!
Παρ' όλα αυτά σήμερα ενέδωσα. Δηλώνω ένοχος, μάλλον ήθελα να "σβήσω" τα προηγούμενα ανομήματά μου. Δεν είναι σωστός τρόπος, το ξέρω, αλλά τώρα πετάω στα σύννεφα!!! Και το σημαντικότερο: "ζεστάθηκε" η μεταξύ μας σχέση, κοιμήθηκες με χαμόγελο δίπλα μου (έκανες βέβαια κάτι "κατσικιές" στην αρχή!) και στην συνέχεια ξύπνησες με το χεράκι σου κάτω από το μάγουλό μου !!! Ήσουν όλο γέλια όταν ξυπνήσαμε και 'γω ακόμη πεθαίνω, λιώνω...
Ελπίζω να κάναμε μια καλή επανεκκίνηση.
Που θα μου πάει, λατρεία μου, θα καταφέρω να ανατρέψω το κλίμα! Στο κάτω - κάτω, λίγα περισσότερα χάπια χρειάζομαι...
Τώρα έχω τρελή δουλειά και θα πέσει ξενύχτι αξημέρωτο, αλλά ποιος νοιάζεται!
Θα είμαι πολύ σύντομος στο γράμμα μου αυτό παιδιά μου.
Νιώθω πολύ άσχημα για να επεκταθώ.
Έπρεπε να περάσουν 3½ χρόνια για να καταλάβει ο μπαμπάς σας ότι δεν κάνει για μπαμπάς.
Νομίζω ότι η μεγαλύτερη αρετή ενός γονιού είναι η υπομονή.
Δυστυχώς ο μπαμπάς, που κολυμπάει στα νεύρα (κληρονομικό χάρισμα...), δεν το κατέχει το άθλημα της υπομονής...
Δεν φταίτε εσείς όταν εκνευρίζομαι, το έχω ξαναπεί, εγώ φταίω. Ακόμη και όταν είναι "αντικειμενικά" εκνευριστικό αυτό που κάνετε, εγώ φταίω. Και είναι συγκλονιστικό να βλέπω την μαμάκα σας να σας φέρεται με τόσο ωραίο τρόπο, τόσο υπομονετικά και γλυκά, παρά την κούρασή της, που με κάνει να κατανοώ πόσο λάθος είμαι.
Δεν ξέρω αν μπορώ να το παλέψω.
37 χρόνια νεύρα είναι αυτά. Ακόμη και η μαμά σας με αγάπησε με αυτά, με συνήθισε (δυστυχώς) με αυτά, ελάχιστα τα χαλιναγώγησε. Ίσως γιατί δεν χρειάστηκε πολύ, μαζί της είμαι πραγματικά πολύ ήρεμος.
Το σίγουρο είναι ότι σας αγαπώ πολύ για να μην προσπαθήσω.
Και όσο εγωισμό και φιλοδοξία μου λείπουν στον επαγγελματικό μου χώρο, αφού ποτέ δεν με ένοιαξε να γίνω ο καλύτερος, να αποκτήσω φήμη και όνομα, τόσο σαν μπαμπάς θέλω να γίνω ο καλύτερος που μπορώ να γίνω για σας.
Σίγουρα δεν θα είμαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου, αλλά θα προσπαθήσω να γίνω ο καλύτερος δυνατός που θα μπορούσατε να έχετε εσείς.
Τα είπα και ξαλάφρωσα, άντε να τα εφαρμόσω κιόλας...
Μόλις είχα επιστρέψει από το γραφείο και άκουσα να ουρλιάζετε και τα δύο. Πλησίασα στον "παιδότοπο" που σας έχουμε φτιάξει πίσω από τον καναπέ και είδα τον Γιώργο να θέλει να πάρει την ... σιδερώστρα σου (αυτό το παιδί!) και εσύ να ουρλιάζεις (σαν υστερική είναι αλήθεια) και να μην τον αφήνεις. Ο Γιώργος ούρλιαζε και έκλαιγε κι αυτός (όσο πήγαινε και πιο δυνατά) και εσύ συνέχιζες την υστερία.
Με εντυπωσιακή ηρεμία για τα δεδομένα μου (προφανώς διότι ήμουν χαρούμενος που είχα φύγει από την πρωϊνή επαγγελματική μου χαβούζα) πλησίασα και περίμενα όρθιος για λίγο μέχρι να γυρίσεις και να με δεις. Αφού με είδες, δεν πτοήθηκες καθόλου και συνέχιζες να λες στον Γιώργο "Αν νομίζεις ότι θα γίνει το δικό σου, μικρό, είσαι πολύ γελασμένο"! (που τα σκέφτεσαι να ήξερα!).
Μετά, σαν να είχα πάρει ναρκωτικά (ούτε τώρα που γράφω δεν με αναγνωρίζω!), άρχισα να σου μιλάω πολύ ήρεμα, παρά το γεγονός ότι και οι δύο τσιρίζατε. Για κάποιο λόγο πίστευα ότι αν σου μιλήσω ήρεμα θα σταματήσεις να ουρλιάζεις. Σου έλεγα ότι "μπορεί το παιχνίδι να είναι δικό σου, αλλά και εσύ παίρνεις παιχνίδια του Γιώργου" και "θα ήθελες να ουρλιάζει και ο Γιώργος όταν του παίρνεις ένα παιχνίδι του και παίζεις;" και άλλα τέτοια "σοφά" και βαθυστόχαστα κι εσύ (φυσικά) συνέχιζες -μαζί με τον μικρό τενόρο- να εξασκείς τις δυνατότητές σου στις οκτάβες.
Και ξαφνικά, ενώ εσύ ούρλιαζες και εγώ σου έλεγα τις κατατονικές μου σοφίες, σταμάτησες και μου είπες το αμίμητο:
"Νομίζω μπαμπά πως έχεις δίκιο"!!
Και είχες και μία σοφία στο βλέμμα σου, όλο ηρεμία και γλύκα...
Και άφησες τον αδερφό σου να πάρει το παιχνίδι σου... Και μετά του έδωσες κι άλλα....
Τα έχασα (ο μικρός δεν κατάλαβε καν απο που του ήρθε το δώρο)!
Με έκανες να βουρκώσω... (και να τονίσω ότι δεν είμαι καθόλου εύκολος σ' αυτά!). Μουρμούριζα όλη την υπόλοιπη ημέρα, να 'σαι καλά κουκλίτσα μου. Σε έλιωσα στα φιλιά, ό,τι ήθελες με έκανες μετά!
Την τύφλα μας!!! Όταν σας λέω ότι δεν περνάς από σχολείο για να γίνεις γονιός...
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:
Όταν είχαμε εσένα Σοφούλα μου στην κοιλίτσα αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι με το ομφαλοπλακουντικό αίμα της μαμάκας, τα κοινώς λεγόμενα τα βλαστοκύτταρα.
Έψαξε μάλιστα ο μπαμπάκας (ο "σοφός"!) και βρήκε ότι υπήρχε μόνο στην Αθήνα δημόσια τράπεζα, ενώ στην Θεσσαλονίκη μόνο ιδιωτικές. Αφου γεννήσαμε, μάθαμε και για τους κούριερ υγειονομικού υλικού, αλλά πλέον αχρείαστοι να 'ναι!!!
Μισή έρευνα έκανε όμως ο μπαμπάκας. Αυτό που δεν βρήκε (γιατί τότε κανείς δεν το έλεγε φυσικά) είναι ότι είναι παντελώς άχρηστο να διατηρήσεις τα βλαστοκύτταρα του παιδιού σου σε ιδιωτική εταιρία...
Και δεν το έλεγε κανείς γιατί κάποιοι κατόρθωσαν με τον τρόπο αυτό να πλουτίσουν εις βάρος της κοινωνίας και με την ανοχή της "Πολιτείας"!
Θα μπορούσα να σας πω ότι "Δεν πειράζει, μάθαμε από το λάθος μας, στο δεύτερο παιδί κάναμε το σωστό". Όμως δεν είναι έτσι: πειράζει και παρα-πειράζει, κάθε μονάδα ομφαλοπλακουντικού αίματος είναι σημαντική, όπως και κάθε μονάδα αίματος. Δεν είναι ανάγκη να έχετε χρειαστεί αίμα, εσείς ή κάποιος δικός σας, για να το καταλάβετε αυτό. Φαντάζομαι ότι μέχρι τώρα θα έχετε δει τον μπαμπά (και σπανιότερα την μαμά, γιατί οικογενειακώς ... λιποθυμούν στην θέα του αίματος!!!) να δίνει αίμα, όχι γιατί το χρειάζεται κάποιος "δικός" μας, γιατί απλά μας περισσεύει. Έτσι είναι και με τα βλαστοκύτταρα, εμείς δεν τα χρειαζόμαστε, κάποιος άλλος μπορεί ναι. Και για να τα λάβει, θα πρέπει να είναι αποθηκευμένα σε δημόσια και όχι ιδιωτική τράπεζα.
Δεν μιλάω καν για τα χρήματα που χάνονται άδικα από τους γονείς, όχι ότι δεν είναι σημαντικο ποσό (και σε περίοδο εξόδων γέννας), αλλά προφανώς δεν είναι αυτή η απάτη η πιο σημαντική για μένα. Η απώλεια χιλιάδων ή και εκατομμύρια μονάδων ομφαλοπλακουντικού αίματος είναι τραγική για μένα και φυσικά και λαμβάνει χώρα και την αφήνουν να συνεχιστεί αποκλειστικά και μόνο για το χρήμα...
Φυσικά στην περίπτωσή σου Γιώρργο κάναμε το αυτονόητο. Ήδη υπήρχε η Τράπεζα στο Νοσοκομείο Παπανικολάου και μετά την γέννησή σου ο μπαμπάς έκανε ταξιδάκι στην Εξοχή. Και μας είπαν και ευχαριστώ (για το αυτονόητο)!
Ελπίζω ότι την στιγμή που διαβάζετε αυτό το γράμμα μου δεν υπάρχουν στην Ελλάδα άλλες ιδιωτικές εταιρίες "φύλαξης", έχουν απαγορευτεί ή ακόμη καλύτερα, έκλεισαν γιατί ο κόσμος δεν απευθυνόταν σ' αυτές... Το εύχομαι, αν και δεν είμαι πολύ αισιόδοξος!
χθες ξεκίνησες την σχολική σου χρονιά στον παιδικό και ο μπαμπάς δεν μπόρεσε να σε πάει! Τα νεύρα μου! Δεν ήταν βέβαια η πρώτη σχολική ημέρα της ζωής σου, σε εκείνη κατάφερα να τα παρατήσω όλα και να πάμε όλοι μαζί στο σχολείο. Ήταν όμως η πρώτη σου φετινή ημέρα και 'γω δεν ήμουν εκεί.
Έπρεπε να είμαι στην Καβάλα για δουλειά και μάλιστα δεν την τελείωσα κιόλας, θα ξαναπάω την Πέμπτη! Τα νεύρα μου ρε Σοφουλίτσα, παλεύω να προλάβω και να είμαι σε όλα σας τα γεγονότα, αλλά νιώθω ότι χάνω τις πιο σημαντικές σας στιγμές.
Μπορεί εσύ να μην κατάλαβες τίποτα από όλα αυτά, εμένα όμως μου στοίχησε...
Μου χρυσώνει το χάπι το ότι σκέφτομαι ότι ο μοναδικός λόγος που τρέχω στην δουλειά είστε εσείς και η μαμάκα σας, αφού με τα χρήματα δεν το έχω καθόλου (Γι' αυτό και η μαμά είναι ο υπουργός οικονομικών στο σπίτι. Αν περιμέναμε από τον μπαμπά, θα είχαμε χρεωκοπήσει πολύ νωρίτερα από κάτι γνωστές μας χώρες!).
Αλλά φοβάμαι ότι έτσι κινδυνεύει κανείς να κατρακυλήσει σε ένα ανούσιο κυνηγητό σαν τα χάμστερ στον τροχό, να τρέχει "για την οικογένεια" και στον δρόμο να έχει χάσει την οικογένεια... Είπαμε όμως, το παλεύω να βρω την ισορροπία...
Σήμερα βέβαια, δεύτερη ημέρα σου, πήγαμε μαζί στο σχολείο, χεράκι - χεράκι.
Τρελή χαρά ο μπαμπάς, κι ας είχε ψιλο-τρέξιμο μετά και έπρεπε να προλάβει τον χρόνο και και και ...
Περπατούσαμε όμως και μου μιλούσες ακατάπαυστα. Για τα πάντα! Για τον Μάξιμο που "έμαθε να μιλάει ελληνικά" (λες και μιλούσε μόνο γερμανικά πριν!), για τη καινούργια τάξη και φυσικά για την ηχηρή απουσία την πρώτη ημέρα: έλειπε ο Β...... μας!!!
Και σε πήρα και το μεσημεράκι από το σχολείο, την κοπάνησα νωρίς από το γραφείο.
Πριν αποκτήσω παιδάκια, έβλεπα μπαμπάδες να περπατάνε στον δρόμο πρωί - πρωί και να κρατάνε τα παιδάκια τους και μου άρεζε πολύ η σκηνή. Ήξερα ότι πολλοί από αυτούς δεν το χαίρονταν, άλλοι ήταν αγχωμένοι, άλλοι ίσως και να μην άκουγαν καν τί τους έλεγαν τα μικρά, όμως ήταν ωραία σκηνή από μόνη της: δύο άνθρωποι στην αρχή της ημέρας τους! Ο ένας συνήθως πιο βαρύς και το άλλο, "ανθρωπατάκι" όπως λέω, ανάλαφρο και χαρωπό.
Και έλεγα ότι θα έρθει και η ώρα μου και εγώ θα το διασκεδάζω. Και μέχρι στιγμής, το διασκεδάζω!
Στην φωτογραφία είσαι δύο μηνών, πριν ακόμη πας σχολείο!
